ματωμένο φεγγάρι

 

Εκείνο το πουλί
ήρθε και πάλι σήμερα
στάθηκε στο παράθυρό μου
είχε ένα σπασμένο φτερό
με κοίταξε σιωπηλό
με την ασυγχώρητη λήθη
δάκρυ ενοχής κυλούσε στα μάτια του.
Το δικό μου δάκρυ
γινόταν πέτρα
σ’ ένα πέτρινο προσωπείο,
μιας άλλης εποχής, ξένο…
-εκεί να σταθείς, μου λέει, δες,
μες τη ρωγμή του χρόνου
ο κόσμος γκρεμίζεται
με κίβδηλους ήχους
τα όνειρα ξεθωριάζουν.
Είπε, κι εγώ έμεινα στο πουθενά
μ’ ένα ματωμένο φεγγάρι
στις χούφτες μου.
Τότε το πουλί με το σπασμένο φτερό
μάζεψε τα δάκρυα
έχτισε ένα πέτρινο τοίχο γύρω μου
και πέταξε μακριά…